Rechtssystemen hechten waarde aan continuïteit. Stare decisis is de doctrine die stelt dat rechtbanken zich moeten houden aan precedenten die zijn vastgesteld in eerdere uitspraken bij het beoordelen van nieuwe zaken met vergelijkbare kwesties.

Verticale stare decisis houdt in dat lagere rechtbanken gebonden zijn aan uitspraken van hogere rechtbanken; horizontale stare decisis beschrijft de praktijk van een rechtbank om haar eigen eerdere uitspraken te volgen. De doctrine is niet absoluut – rechtbanken kunnen precedenten die duidelijk onjuist, onwerkbaar of verouderd zijn, terzijde schuiven – maar afwijking vereist een gemotiveerde rechtvaardiging.

Stare decisis bevordert voorspelbaarheid, efficiëntie en legitimiteit door aan te tonen dat de uitkomsten gebaseerd zijn op principes in plaats van op de identiteit van de besluitnemer. Advocaten structureren complete processtrategieën rondom de bindende en overtuigende gezagsstructuur die hierdoor ontstaat.

• Leer van het volgen van gevestigde precedenten
• Bindt lagere rechtbanken aan een hogere autoriteit.
• Staat alleen overruling toe met zwaarwegende redenen.
• Ondersteunt stabiliteit en gelijke behandeling.