Kiedy zachodnie Cesarstwo Rzymskie uległo rozpadowi, jego wschodnia część przetrwała. Cesarstwo Bizantyjskie, ze stolicą w Konstantynopolu, zachowało rzymskie prawo i administrację, rozwijając jednocześnie odrębną greckojęzyczną kulturę chrześcijańską. Przetrwało aż do podboju osmańskiego w 1453 roku.

Rekonkwisty i kodyfikacja prawna Justyniana w VI wieku stanowiły wczesny punkt zwrotny. Późniejsze wieki były okresem walk obronnych przeciwko ekspansji perskiej, arabskiej i tureckiej, przerywanych okresami artystycznego i intelektualnego rozkwitu. Prawosławne chrześcijaństwo i dwór cesarski kształtowały tożsamość i dyplomację.

Bizantyjska sztuka, architektura i tradycje rękopisarskie wywarły wpływ zarówno na świat słowiański, jak i na Europę Zachodnią. Historycy niegdyś lekceważyli imperium jako statyczne; współczesna nauka podkreśla jego zdolność adaptacji i długie przetrwanie pod ciągłą presją. Upadek Konstantynopola zakończył tysiąclecie ciągłości z klasycznym państwem rzymskim.

• Cesarstwo Rzymskie Wschodnie trwające do 1453 r.
• Z centrum Konstantynopola
• Chrześcijanin greckojęzyczny i prawosławny
• Zachowane i przekształcone tradycje rzymskie