Szerokie ujęcie ukazuje szeroki widok sceny i otoczenia. Obiekt jest widoczny, ale niewielki w kadrze, przyćmiony przez otoczenie. Ujęcie to określa miejsce akcji i relację obiektu z przestrzenią. Często jest to pierwsze ujęcie sceny, dające widzowi poczucie geografii, zanim podejdzie bliżej. Szerokie ujęcie to nie tylko konieczność techniczna. To sposób patrzenia.

Szerokie ujęcia występują w kilku rozmiarach. Pełne ujęcie obejmuje obiekt od stóp do głów, wypełniając całą wysokość kadru. Długie ujęcie umieszcza obiekt w oddali, z dominującym otoczeniem. Ekstremalnie długie ujęcie sprawia, że ​​obiekt wydaje się malutki, niemal ginie w krajobrazie. Każda wersja ma inny efekt. Pełne ujęcie pokazuje ciało. Długie ujęcie pokazuje kontekst. Ekstremalnie długie ujęcie ukazuje znikomość jednostki w obliczu ogromu świata.

Szerokie ujęcia są wykorzystywane do wielu celów. Ukazują lokalizację. Pokazują skalę. Tworzą izolację. Postać samotna na pustyni wydaje się mała. Postać na zatłoczonej ulicy wydaje się anonimowa. Postać na szczycie góry wydaje się triumfująca. Szerokie ujęcie może być piękne lub ponure, w zależności od kompozycji i światła. To jedno z najpotężniejszych narzędzi w kinie. Daje widzowi przestrzeń do oddychania i refleksji.