Dwa ujęcia tego samego obiektu, oddzielone niewielką przerwą w czasie. Obiekt wydaje się skakać do przodu. To jest cięcie skokowe, technika montażowa, która tworzy dezorientującą przerwę w ciągłości. Narusza ona standardowe zasady montażu, które dążą do płynnego, ciągłego ruchu. Cięcie skokowe jest gwałtowne. Zwraca uwagę na montaż. Może być irytujące lub energetyzujące.

Cięcia montażowe zostały wprowadzone przez Jeana-Luca Godarda w filmie „Do utraty tchu”, gdzie wykorzystał je do kompresji czasu i stworzenia wrażenia niepokoju. Początkowo technika ta była postrzegana jako błąd. Stała się znakiem rozpoznawczym francuskiej Nowej Fali i narzędziem współczesnych filmowców. Jest wykorzystywana w teledyskach, reklamach i vlogach. Służy do pokazania upływu czasu bez przejścia. Służy do stworzenia wrażenia fragmentacji lub niepokoju. Służy do przełamania „czwartej ściany” i przypomnienia widzom, że oglądają film.

Cięcia skokowe mogą być subtelne lub agresywne. Małe cięcie skokowe, w którym obiekt porusza się nieznacznie, może być prawie niewidoczne. Dużego cięcia skokowego, w którym obiekt porusza się w poprzek kadru, nie da się przegapić. Efekt zależy od odstępu i treści. Cięcie skokowe w rozmowie może pokazać zmieniające się emocje postaci. Cięcie skokowe w krajobrazie może pokazać upływ pór roku. Ta technika jest wszechstronna. To nie tylko błąd. To wybór.