Twee shots van hetzelfde onderwerp, gescheiden door een kleine tijdsspanne. Het onderwerp lijkt naar voren te springen. Dat is een jump cut, een montagetechniek die een desoriënterende onderbreking in de continuïteit creëert. Het schendt de standaardregels van montage, die gericht zijn op vloeiende, continue beweging. De jump cut is abrupt. Het vestigt de aandacht op de montage. Het kan schokkend zijn, of juist energiek.

Jump cuts werden als eerste toegepast door Jean-Luc Godard in Breathless, waar hij ze gebruikte om de tijd te comprimeren en een gevoel van onrust te creëren. De techniek werd aanvankelijk als een fout beschouwd. Het werd echter een kenmerk van de Franse Nouvelle Vague en een instrument voor moderne filmmakers. Het wordt gebruikt in muziekvideo's, reclames en vlogs. Het wordt gebruikt om het verstrijken van de tijd zonder overgang weer te geven. Het wordt gebruikt om een ​​gevoel van fragmentatie of ongemak te creëren. Het wordt gebruikt om de vierde muur te doorbreken en het publiek eraan te herinneren dat ze naar een film kijken.

Jump cuts kunnen subtiel of agressief zijn. Een kleine jump cut, waarbij het onderwerp zich slechts een klein beetje verplaatst, kan bijna onzichtbaar zijn. Een grote jump cut, waarbij het onderwerp zich door het hele beeld beweegt, is onmogelijk te missen. Het effect hangt af van de afstand en de inhoud. Een jump cut in een gesprek kan de veranderende emoties van een personage laten zien. Een jump cut in een landschap kan de wisseling van de seizoenen weergeven. De techniek is veelzijdig. Het is niet zomaar een fout, het is een bewuste keuze.