Zaprawa murarska to masa, która spaja cegły, kamienie lub bloczki w murze. Składa się z cementu, piasku, wapna i wody. Mieszanka twardnieje z czasem, blokując elementy na miejscu i uszczelniając szczeliny, zapobiegając przedostawaniu się wody i powietrza.

Zaprawa murarska to nie tylko klej. Ponadto kompensuje niewielkie ruchy między elementami, równomiernie rozkłada obciążenia i pozwala ścianie oddychać. Zbyt twarda zaprawa może pękać cegły, które w niej tkwią. Zbyt miękka zaprawa może się kruszyć. Właściwa mieszanka zależy od elementów i warunków ekspozycji.

Istnieją różne rodzaje zaprawy. Typ N to mieszanka ogólnego przeznaczenia do ścian nadziemnych. Typ S jest mocniejszy i stosowany do ścian nośnych i poniżej poziomu gruntu. Typ O jest słabszy i stosowany do renowacji zabytków, gdzie liczy się elastyczność. Zaprawa wapienna, powszechna przed erą cementu portlandzkiego, jest bardziej miękka i przepuszczalna, dlatego stare budynki często wymagają napraw na bazie wapienia.

Mieszanie i utwardzanie. Zaprawa, która schnie zbyt szybko, traci wytrzymałość. W upały murarze podlewają zaprawę wodą, aby była gotowa do użycia. W chłodne dni chronią ją przed zamarzaniem. Drobne szczegóły, duże konsekwencje.