De trichromatische theorie van Young-Helmholtz stelt dat het netvlies drie soorten kleurreceptoren bevat, die elk het meest gevoelig zijn voor een ander golflengtebereik – ruwweg overeenkomend met rood, groen en blauw. Alle waargenomen kleuren ontstaan ​​door de gecombineerde activiteit van deze drie receptortypen.

Thomas Young opperde dit idee in het begin van de negentiende eeuw; Hermann von Helmholtz ontwikkelde het verder. De moderne fysiologie heeft het bestaan ​​van drie kegeltjesfotopigmenten bevestigd, met pieken in gevoeligheid voor respectievelijk korte, middellange en lange golflengten. De hersenen vergelijken de relatieve activatie van de drie kegeltjestypen om het volledige kleurenspectrum te vormen. Kleurenblindheid wordt doorgaans veroorzaakt door de afwezigheid of een storing van één kegeltjestype, waardoor de vergelijkingen die normaal kleurenzicht mogelijk maken, verstoord raken.

De theorie verklaart hoe elke spectrale kleur kan worden gevormd door een mengsel van drie primaire kleuren en beschrijft de basisprincipes van kleurmenging. Ze werkt op receptorniveau; latere stadia van het visuele systeem reorganiseren de kegelsignalen in tegenkanalen, zoals beschreven door de tegenprocestheorie. De twee theorieën samen bieden een coherent beeld van kleurenzicht, van netvlies tot hersenschors.

Drie soorten kegeltjes, die elk op een andere golflengte zijn afgestemd, zijn voldoende om de waarneming van een complete kleurenwereld mogelijk te maken.