Inhoudelijke validiteit is de mate waarin een test het volledige scala aan gedrag of kennis meet dat hij beoogt te meten. Een test met een hoge inhoudelijke validiteit bestrijkt het domein dat hij claimt te meten en verspilt geen items aan irrelevante informatie.

Voor een eindexamen in een geschiedenisvak vereist inhoudelijke validiteit dat de vragen de onderwerpen en vaardigheden weerspiegelen die in de cursus zijn behandeld, en niet obscure bijzaken of materiaal dat nooit aan bod is gekomen. Voor een rijexamen moeten de vragen en opdrachten de daadwerkelijke competenties weerspiegelen die nodig zijn voor veilig autorijden. Het vaststellen van inhoudelijke validiteit vereist doorgaans deskundig oordeel: specialisten beoordelen de examenopzet en de vragen om te bevestigen dat de stof voldoende aan bod komt en de juiste nadruk wordt gelegd.

Inhoudelijke validiteit is iets anders dan andere vormen van validiteit. Een test kan het betreffende domein goed bemonsteren, maar toch toekomstige prestaties niet voorspellen (lage criteriumvaliditeit) of het theoretische construct dat de test beoogde te meten niet meten (lage constructvaliditeit). Zonder inhoudelijke validiteit is de interpretatie van scores sowieso al twijfelachtig.

Een toets die de juiste vragen stelt over de juiste materie, heeft inhoudelijke validiteit. Dat is de basis waarop andere vormen van validiteit zijn gebouwd.