Informatie die doelbewust wordt verspreid om de publieke opinie te beïnvloeden ten gunste van een bepaalde zaak of ten nadele van een tegenstander, is propaganda. Het benadrukt selectief gunstige feiten, laat onwelkome feiten weg en doet vaak meer een beroep op emotie dan op evenwichtige argumenten.

Staten, partijen en bewegingen maken allemaal gebruik van propaganda. Technieken omvatten herhaling, vereenvoudiging, het demoniseren van vijanden en het creëren van mythes die macht geven. Massamedia en, meer recentelijk, sociale media vergroten het bereik. De grens tussen legitieme overtuiging en propaganda is controversieel; wat voor de één een publieke informatiecampagne is, is voor de ander manipulatie.

Oorlogspropaganda is bijzonder intens omdat er veel op het spel staat en informatie wordt gecontroleerd. In vredestijd beperken concurrerende boodschappen de dominantie van één enkel narratief in open samenlevingen. Mediageletterdheid en onafhankelijke journalistiek zijn de belangrijkste verdedigingsmechanismen tegen manipulatieve communicatie. Het herkennen van propaganda betekent niet dat alle vormen van propaganda moeten worden verworpen; het vereist dat men opmerkt wanneer complexiteit en tegenbewijs systematisch worden onderdrukt.

• Doelbewuste communicatie om een ​​politiek standpunt te promoten.
• Maakt gebruik van selectiviteit, emotie en herhaling.
• Gebruikt door staten en niet-statelijke actoren.
• Weerlegd door onafhankelijke informatiebronnen