Een argument bestaat uit verschillende onderdelen. De conclusie is het onderdeel dat wordt ondersteund, de bewering die de argumentator je wil laten accepteren. Het is niet per se de laatste zin, hoewel dat vaak wel het geval is. Het is de bewering die de premissen geacht worden te rechtvaardigen. Het vaststellen van de conclusie is de eerste stap bij het evalueren van een argument. Zodra je weet wat er beweerd wordt, kun je je afvragen of de gegeven argumenten die bewering daadwerkelijk ondersteunen.

Conclusies kunnen expliciet of impliciet worden geformuleerd. In een syllogisme volgt de conclusie noodzakelijkerwijs uit de premissen. In een inductief argument volgt de conclusie met waarschijnlijkheid. In een verklaring wordt de conclusie verondersteld en tonen de premissen aan waarom dit het geval is. Filosofen maken onderscheid tussen de conclusie van een argument en de conclusie van een onderzoek. De eerste is een propositie. De tweede is een beslissing, een oordeel of een handelwijze. Een conclusie kan waar of onwaar zijn, goed onderbouwd of slecht onderbouwd. Ze kan ook voorlopig zijn en herzien worden naarmate er nieuw bewijsmateriaal beschikbaar komt.

Hoe vind je een conclusie?

• Vraag wat het punt is. Wat probeert de argumentator aan te tonen?
• Let op de signaalwoorden. Daarom, aldus, vandaar, dus.
• Test het omgekeerde. Als je de conclusie vervangt door een premisse, blijft het argument dan nog steeds logisch?

Een conclusie is geen samenvatting. Het is een bewering die op argumenten is gebaseerd.