Sommige plaatsen voelen druk aan; andere juist leeg. Bevolkingsdichtheid meet het aantal mensen per oppervlakte-eenheid, meestal uitgedrukt in personen per vierkante kilometer of vierkante mijl. Het geeft aan hoe intensief een gebied bewoond is.

Hoge bevolkingsdichtheden komen voor in vruchtbare rivierdalen, kustvlaktes en stedelijke centra. Lage dichtheden kenmerken woestijnen, hoge bergen en boreale bossen. De rekenkundige bevolkingsdichtheid is simpelweg de totale bevolking gedeeld door de totale oppervlakte; de ​​fysiologische bevolkingsdichtheid relateert de bevolking aan de hoeveelheid landbouwgrond en geeft vaak een beter beeld van de druk op de hulpbronnen.

Bevolkingsdichtheid beïnvloedt de kosten van dienstverlening, de intensiteit van het landgebruik en de mogelijkheden voor zowel innovatie als congestie. Kaarten van bevolkingsdichtheid behoren tot de meest onthullende beelden van de menselijke geografie. Ze laten in één oogopslag zien waar mensen ervoor hebben gekozen – of waartoe ze gedwongen zijn – om te wonen.

• Aantal mensen per oppervlakte-eenheid
• Benadrukt de ongelijke verdeling van de menselijke bevolking.
• Hoger in steden en vruchtbare regio's
• Belangrijk voor planning en resourcebeoordeling.