Klimaatverwarming is de langetermijnstijging van de gemiddelde oppervlaktetemperatuur van de aarde. Deze wordt veroorzaakt door de uitstoot van broeikasgassen door de mens, voornamelijk koolstofdioxide en methaan. Sinds het pre-industriële tijdperk is de planeet met ongeveer 1,1 graden Celsius opgewarmd. Het grootste deel van die opwarming heeft zich sinds 1980 voorgedaan.

De gevolgen zijn zichtbaar. Hittegolven komen vaker voor en zijn intenser. Het zee-ijs in het Arctisch gebied krimpt. Berggletsjers trekken zich terug. De zeespiegel stijgt. Stormen voeren meer vocht mee. Droogtes duren langer. De veranderingen verschillen per regio. Sommige plaatsen warmen sneller op dan andere. Het Arctisch gebied warmt bijna vier keer zo snel op als het wereldwijde gemiddelde.

Opwarming is niet hetzelfde als weer. Een koude winter bewijst niet dat er geen sprake is van opwarming van de aarde. De trend wordt gemeten over decennia. Individuele jaren fluctueren. De richting op de lange termijn is duidelijk en consistent met de stijgende concentraties broeikasgassen. Wetenschappers begrijpen de basisprincipes van de natuurkunde al sinds de 19e eeuw.

Belangrijkste broeikasgassen

• Koolstofdioxide
• Methaan
• Lachgas
• Waterdamp (terugkoppeling)
• Gefluoreerde gassen