Voordat inflatie de consument bereikt, manifesteert ze zich vaak al eerder in de toeleveringsketen. De producentenprijsindex (PPI) meet de gemiddelde verandering in de verkoopprijzen die binnenlandse producenten voor hun producten ontvangen. De PPI omvat goederen zoals staal, chemicaliën en voedsel, maar ook diensten zoals transport en opslag. Economen beschouwen de PPI als een vroegtijdig waarschuwingssignaal voor consumenteninflatie.

De producentenprijsindex (PPI) is geen enkel cijfer. Het is een reeks indexen, onderverdeeld per bedrijfstak en product. Een piek in de PPI voor ruwe olie kan zich maanden later weerspiegelen in de benzineprijzen aan de pomp. Een stijging van de PPI voor staal kan wijzen op hogere kosten voor auto's en huishoudelijke apparaten. De doorwerking is niet automatisch, maar de richting is meestal duidelijk.

De index kent beperkingen. Hij meet de prijzen die producenten ontvangen, niet wat ze betalen voor inputkosten, waardoor hij de winstmarges niet direct weergeeft. Ook import, die voor veel industrieën een groot deel van de inputkosten uitmaakt, wordt niet meegenomen. Het Amerikaanse Bureau of Labor Statistics publiceert de index maandelijks en handelaren reageren snel op verrassingen. Een hoger dan verwacht PPI-cijfer kan de obligatierentes opdrijven en de aandelenkoersen doen dalen.

Wat PPI dekt

• Grondstoffen: ruwe olie, staal, graan
• Halffabrikaten: onderdelen en componenten
• Eindproducten: machines, meubels
• Diensten: vrachtvervoer, opslag, bankwezen