Een schijfrem brengt een auto tot stilstand door een roterende schijf samen te drukken. De schijf, ook wel rotor genoemd, draait mee met het wiel. Een remklauw omsluit de rotor en houdt twee remblokken vast. Wanneer de bestuurder het pedaal indrukt, duwt de hydraulische druk de zuigers in de remklauw naar beneden, waardoor de remblokken zich vastklemmen op de rotor. Door wrijving vertraagt ​​het wiel en komt de auto tot stilstand.

Schijfremmen hebben voordelen ten opzichte van trommelremmen. Ze voeren warmte beter af, waardoor ze minder snel oververhit raken bij herhaaldelijk hard remmen. Ze zijn gemakkelijker te onderhouden omdat de remblokken vervangen kunnen worden zonder de wielnaaf te hoeven verwijderen. Bovendien stellen ze zichzelf bij naarmate de remblokken slijten. Daarom hebben de meeste moderne auto's schijfremmen op alle vier de wielen, hoewel sommige budgetauto's nog steeds trommelremmen achter hebben.

De remschijf kan massief of geventileerd zijn. Een geventileerde remschijf heeft interne lamellen die lucht aanzuigen, waardoor deze sneller afkoelt. Sportwagens gebruiken geperforeerde of gegroefde remschijven om warmte en uitlaatgassen af ​​te voeren. Ook de remblokken spelen een rol. Verschillende remblokmaterialen hebben voor- en nadelen wat betreft geluid, stofvorming, slijtage en remkracht. Keramische remblokken zijn stil en schoon, maar duur. Semi-metallische remblokken remmen harder, maar slijten sneller en produceren meer stof.

Schijfremmen werden voor het eerst gebruikt in raceauto's in de jaren 50. Ze vonden hun weg naar productiewagens in de jaren 60 en werden standaard in de jaren 80. Ze behoren tot de belangrijkste veiligheidsontwikkelingen in de automobielgeschiedenis.