Permacultuur is een ontwerpsysteem voor het creëren van productieve landschappen die natuurlijke ecosystemen nabootsen. De term werd in de jaren 70 bedacht door de Australische ecologen Bill Mollison en David Holmgren, die reageerden op wat zij zagen als de destructieve gevolgen van de industriële landbouw.

De aanpak combineert ecologie, traditionele kennis en nauwkeurige observatie. Een permacultuurboerderij kan functies stapelen: een windscherm dat ook fruit produceert, een vijver die irrigatie biedt en vissen kweekt, kippen die in de compost scharrelen en ongedierte bestrijden. Zones stralen vanuit het huis naar buiten, met de meest onderhouden elementen het dichtst bij elkaar. Randen, waar twee systemen samenkomen, worden als bijzonder productief beschouwd.

Ontwerpprincipes in de praktijk

• Observeer en ga de interactie aan voordat je wijzigingen aanbrengt.
• Energie en water opvangen en opslaan.
• Gebruik biologische hulpbronnen in plaats van externe input.
• Produceer geen afval; alles wordt gerecycled.

Permacultuur is meer een ontwerpfilosofie dan een vaste methode, en critici merken op dat de beweringen ervan soms hun sporen voorbijstreven. Toch hebben veel van de praktijken, waaronder voedselbossen, watergeulen en geïntegreerde diersystemen, hun weg gevonden naar de gangbare regeneratieve landbouw.