İç huzur, ulus içinde barış ve düzeni koruma anayasal hedefidir. Bu ifade, ABD Anayasası'nın Giriş bölümünde yer alır ve altı hedeften biridir. Anayasa yapıcıları, iç çatışmayı önleyebilecek bir hükümet istemişlerdir. Shays İsyanı, Konfederasyon Maddelerinin zayıflığını göstermişti. Yeni Anayasa, iç barışı sağlamayı amaçlamıştır.

İç huzur, sessizlik anlamına gelmez. İç savaşın ve şiddetli ayaklanmanın yokluğu anlamına gelir. Hukukun üstünlüğü anlamına gelir. Anlaşmazlıkların şiddet yoluyla değil, mahkemeler ve seçimler yoluyla çözülmesi anlamına gelir. Hükümetin düzeni sağlama gücü vardır. Ayrıca hakları koruma gücü de vardır. Bu iki hedef birbiriyle çelişir. Çok fazla düzen özgürlüğü bastırabilir. Çok az düzen ise kaosa yol açabilir.

Pratikte ev içi huzur

• Federal birlikler isyanı bastırabilir.
• Mahkemeler anlaşmazlıkları barışçıl bir şekilde çözer.
• Polis, kamu düzenini sağlar.
• Seçimler, şiddete başvurmadan iktidarı devretmeyi sağlar.
• Sivil huzursuzluk, hedefin doğruluğunu test eder.

İç huzur garantili değildir. İç Savaş en büyük başarısızlık örneğiydi. İsyanlar, protestolar ve siyasi şiddet tekrar ediyor. Hükümet, düzen ile özgürlük arasında bir denge kurmalıdır. Birinci Değişiklik, toplanma ve konuşma özgürlüğünü korur. Hükümet, muhalefeti susturamaz. Sadece protestonun zamanını, yerini ve şeklini düzenleyebilir. Bu denge zordur. Ama aynı zamanda elzemdir. İç huzur, her şeyin temelidir. Barış olmadan refah olmaz. Düzen olmadan özgürlük olmaz. Anayasanın Giriş bölümünde ikinci sırada yer alır. Bu bir ön koşuldur. Kurucular bunu biliyordu. Savaşı yaşamışlardı. Barış istiyorlardı. Barışı koruyacak kadar güçlü bir hükümet istiyorlardı. Ama özgürlüğü yok edecek kadar güçlü değil. İşte denge budur. İşte amaç budur.