Su kütlesine aşırı miktarda besin maddesi girdiğinde, bitki ve alg büyümesi doğal seviyelerin ötesine geçebilir. Bu besin zenginleşmesine ötrofikasyon denir. Okyanusta bu durum, tarımsal akıntı, kanalizasyon ve atmosferik azot birikimi alan kıyı bölgelerinde en belirgindir.

Bunun doğrudan sonucu genellikle daha yoğun fitoplankton patlamalarıdır. Fazla organik madde dibe çöktüğünde ve ayrıştığında, oksijen tüketilir ve bazen hipoksi veya anoksi oluşur. Tür bileşiminde değişiklikler, gölgelenme nedeniyle deniz çayırlarının kaybı ve daha sık zararlı alg patlamaları ek sonuçlardır. Ekolojik ve ekonomik maliyetler arasında balık ölümleri, kabuklu deniz ürünleri yataklarının kapanması ve rekreasyonel suların bozulması yer alır.

Ötrofikasyonu kontrol altına almak, gübre yönetimi, atık su arıtımı ve besin maddelerini tutan sulak alanların korunması yoluyla besin girdilerini kaynaklarında azaltmayı gerektirir. Yükler azaltıldıktan sonra bile toparlanma yıllar hatta on yıllar sürebilir, çünkü tortular depolanmış besin maddelerini salmaya devam eder. İzleme programları, durumu ve eğilimleri değerlendirmek için klorofil, oksijen ve besin konsantrasyonlarını takip eder.

Bir zamanlar berrak olan kıyı koyu, sürekli ötrofikasyon altında kronik olarak bulanıklaşabilir ve oksijen yetersizliği yaşayabilir.