Armoni, farklı perdelerin eş zamanlı olarak duyulması ve bu kombinasyonların birinden diğerine geçiş biçimidir. Batı müziğinde en bilindik armonik dil, gerilim ve çözülme kalıpları oluşturan üçlü ve yedinci akorlar üzerine kuruludur.

Bir melodi tek başına var olabilir, ancak armoni ona bağlam ve duygusal yön verir. Akor dizileri dinleyicinin beklentilerini yönlendirir. Besteciler ve şarkı yazarları, melodik çizgiyi desteklemek, renklendirmek veya bazen kasıtlı olarak ona karşıtlık oluşturmak için armoniler seçerler.

Farklı müzik stilleri armoniye farklı yaklaşımlar sergiler. Klasik müzikte, ses yönlendirmesi konusunda nispeten katı kurallar izlenir. Caz müziği ise genişletilmiş ve değiştirilmiş akorlarla bu yelpazeyi genişletir. Bazı yirminci yüzyıl ve Batı dışı gelenekler ise tamamen farklı düzenleme prensipleri kullanır. Armoni çalışmak, kulağı müziğin yüzeyinin altında yatan ilişkileri duymaya eğitir.

Basit şarkılar bile, armoniler bilinçli bir şekilde ilerlediğinde derinlik kazanır.