Harmonia to jednoczesne brzmienie różnych dźwięków i sposób, w jaki te kombinacje przechodzą jedna w drugą. W muzyce zachodniej najbardziej znany język harmoniczny opiera się na trójdźwiękach i akordach septymowych, które tworzą wzorce napięcia i rozwiązania.

Melodia może istnieć sama, ale harmonia nadaje jej kontekst i emocjonalny kierunek. Progresje akordów determinują oczekiwania słuchacza. Kompozytorzy i autorzy piosenek wybierają harmonie, aby wspierać, ubarwiać, a czasem celowo zaprzeczać linii melodycznej.

Różne style inaczej traktują harmonię. Klasyczna, powszechna harmonia opiera się na stosunkowo ścisłych zasadach prowadzenia głosów. Jazz poszerza paletę barw o rozszerzone i alterowane akordy. Niektóre tradycje XX wieku i kultury pozazachodnie stosują zupełnie inne zasady organizacji. Studiowanie harmonii ćwiczy słuch, pozwalając mu wychwytywać relacje kryjące się pod powierzchnią muzyki.

Nawet proste piosenki zyskują głębię, gdy harmonia jest pełna intencji.