Harmonie is het gelijktijdig klinken van verschillende tonen en de manier waarop die combinaties in elkaar overgaan. In de westerse muziek is de meest bekende harmonische taal gebaseerd op drieklanken en septiemakkoorden, die patronen van spanning en ontspanning creëren.

Een melodie kan op zichzelf staan, maar harmonie geeft haar context en emotionele richting. Akkoordprogressies sturen de verwachtingen van de luisteraar. Componisten en tekstschrijvers kiezen harmonieën om de melodielijn te ondersteunen, te verrijken of soms juist bewust tegen te spreken.

Verschillende stijlen benaderen harmonie op verschillende manieren. Klassieke harmonie, zoals die in de gangbare praktijk wordt beoefend, volgt relatief strikte regels voor stemvoering. Jazz verbreedt het palet met uitgebreide en gealtereerde akkoorden. Sommige twintigste-eeuwse en niet-westerse tradities gebruiken geheel andere organiserende principes. Het bestuderen van harmonie traint het oor om de relaties te horen die onder de oppervlakte van de muziek liggen.

Zelfs eenvoudige liedjes krijgen meer diepgang wanneer de harmonie doelgericht is.