Her yazar sayfaya kendine özgü bir iz bırakır. Ses, o tanınabilir varlıktır; belirli bir yazarın eserinin kendine has bir tınıya sahip olmasını sağlayan üslup, ton, bakış açısı ve kişiliğin birleşimidir. Güçlü bir ses, farklı eserlerde tutarlı olmakla birlikte, farklı konulara ve biçimlere uyacak kadar esnektir.

Üslup kısmen teknik tercihlerle ilgilidir: kelime dağarcığı düzeyi, cümle uzunluğu, mecazi dil kullanımı, resmiyet derecesi. Aynı zamanda duyarlılıkla da ilgilidir; bir yazarın dünyayı algılama ve okuyucuyla ilişki kurma biçiminin karakteristik bir parçasıdır. Bir üslup geliştirmek genellikle çok yazmayı, geniş bir yelpazede okumayı ve hayranlık duyulan modellerin en belirgin etkilerinden yavaş yavaş kurtulmayı içerir.

Okuyucular, sevdikleri yazarlara kısmen o sesi tekrar duymak istedikleri için geri dönerler. Editörler ve öğretmenler, bir yazarın gelişiminde dönüm noktası olarak "kendi sesini bulmayı" ifade ederler. Ses metaforu konuşmayı çağrıştırsa da, bu olgu sessiz düzyazıda da aynı derecede mevcuttur. Bu, dilde çalışan bir zihnin duyulabilir imzasıdır.