Każdy pisarz pozostawia po sobie wyraźny ślad. Głos to ta rozpoznawalna obecność – połączenie stylu, tonu, perspektywy i osobowości, które sprawia, że ​​dzieło danego autora brzmi jak ono samo. Silny głos wydaje się spójny w różnych utworach, a jednocześnie wystarczająco elastyczny, by pasować do różnych tematów i form.

Głos jest po części kwestią wyborów technicznych: poziomu słownictwa, długości zdań, użycia języka figuratywnego, stopnia formalności. To również kwestia wrażliwości – charakterystycznego sposobu, w jaki pisarz postrzega świat i nawiązuje kontakt z czytelnikiem. Rozwijanie głosu często wiąże się z dużą ilością pisania, szerokim czytaniem i stopniowym pozbywaniem się najbardziej oczywistych wpływów podziwianych wzorców.

Czytelnicy wracają do ulubionych pisarzy po części dlatego, że chcą ponownie usłyszeć ich głos. Redaktorzy i nauczyciele mówią o „odnalezieniu własnego głosu” jako o kamieniu milowym w rozwoju pisarza. Choć metafora głosu sugeruje mowę, zjawisko to jest równie obecne w cichej prozie. Jest to słyszalny znak umysłu pracującego nad językiem.