Renk teorisi, renklerin nasıl etkileşimde bulunduğunu ve algıyı nasıl etkilediğini açıklayan ilkeler bütünüdür. Renk çemberini, uyum şemalarını, kontrastı ve insanların farklı tonlara yüklediği psikolojik çağrışımları kapsar. Sanatçılar ve tasarımcılar yüzyıllardır bu fikirleri incelemişlerdir. Isaac Newton, 17. yüzyılda görünür spektrumu bir çember üzerine haritalamıştır. Daha sonraki teorisyenler, tamamlayıcı renkler, sıcak ve soğuk tonlar ve eş zamanlı kontrast gibi kavramlar eklemişlerdir.

Tasarımcılar, tutarlı bir his uyandıran paletler oluşturmak için renk teorisini kullanırlar. Tamamlayıcı renkler, renk çemberinde birbirinin karşısında yer alır ve yüksek kontrast oluşturur. Benzer renkler ise yan yana yer alır ve uyum yaratır. Üçlü renk şemaları, canlı bir denge için eşit aralıklarla yerleştirilmiş üç renk kullanır. Renk çemberinin ötesinde, bağlam da önemlidir. Aynı kırmızı, bir arka planda agresif, diğerinde ise sıcak bir etki yaratabilir. Kültür de anlamı şekillendirir. Beyaz, Batı düğünlerinde saflığı, Çin cenazelerinde ise yas tutmayı simgeler.

Temel planlar

• Tamamlayıcı renkler: zıt renkler, yüksek kontrast.
• Benzer renkler: bitişik renkler, uyumlu.
• Üçlü: eşit aralıklarla yerleştirilmiş üç renk.
• Monokromatik: Tek bir renk tonunun birçok farklı değeri.

Renk teorisi bir kılavuzdur, kural kitabı değil. En iyi renk paletleri çoğu zaman kuralları bilerek çiğner ve tasarımcı bunun nedenini tam olarak bilir.