Dinler nadiren kapalı kaplarda yolculuk eder. Gelenekler karşılaştığında, birinin unsurları genellikle diğerine geçer. Bu kaynaşmaya senkretizm adı verilir; bazen kasıtlı, bazen de neredeyse fark edilmeden gerçekleşir.

Tarihsel örnekler her yerde. Helenistik kültür, Yunan felsefesini Mısır ve Yakın Doğu kültleriyle harmanladı. Amerika kıtasında, yerli uygulamalar Katolik sembolleriyle birleşerek yeni ibadet biçimleri ortaya çıkardı. Doğu Asya'da, Konfüçyüs etiği, Budist kozmolojisi ve yerel ruh kültleri uzun zamandır aynı evlerde bir arada var olmuştur. Hatta Hristiyanlık ve İslam tarihinin içinde bile, daha önceki yerel gelenekler özümsenmiş ve yeniden yorumlanmıştır.

Bu terim, bir geleneğin saflığını koruyanlar tarafından genellikle aşağılayıcı bir şekilde kullanılır. Bu bakış açısına göre, senkretizm vahyi sulandırır ve kafa karışıklığına yol açar. Diğerleri ise bunu, dinlerin yeni ortamlara uyum sağladığı ve hayatta kaldığı kaçınılmaz ve hatta yaratıcı bir süreç olarak görür. Antropologlar ise bunu teolojik bir yargıdan ziyade kültürel değişimin tarafsız bir tanımı olarak ele alma eğilimindedir.

Her karışım aynı derecede istikrarlı değildir. Bazıları kalıcı yeni dinler doğururken, diğerleri geçici veya yüzeysel kalır. Belirleyici soru genellikle ortaya çıkan formun hâlâ kutsalın tutarlı bir vizyonunu taşıyıp taşımadığı veya sadece çekici parçaları bir araya getirip getirmediğidir.

Senkretizm, dini sınırların resmi açıklamaların bazen ima ettiğinden daha geçirgen olduğunu bize hatırlatır.