Wiara chrześcijańska wyznaje jednego Boga w trzech osobach – Ojca, Syna i Ducha Świętego. Doktryna Trójcy Świętej jest próbą Kościoła, by wyrazić to wyznanie, nie popadając ani w politeizm, ani w negację pełnego Bóstwa Chrystusa i Ducha Świętego.

Nowy Testament nie zawiera formalnego traktatu na ten temat, ale dostarcza materiałów: Ojca, który posyła, Syna, który jest posłany i który dzieli imię Boże i prerogatywy, Ducha, który jest wylany i który również dzieli dzieło Boże. Wczesne sobory, zwłaszcza nicejski i konstantynopolitański, odrzucały wyjaśnienia podporządkowujące Syna lub redukujące Ducha do siły. Powstały w ten sposób język jednej ousia i trzech hipostaz – jednej istoty, trzech osób – stał się klasyczną formułą.

Doktryna ta nie jest zagadką do rozwiązania, lecz tajemnicą, którą należy czcić. Kształtuje modlitwę – do Ojca, przez Syna, w Duchu Świętym – i potwierdza tezę, że Bóg jest wiecznie relacyjny, a nie samotny. Analogie z ludzkiego doświadczenia nieuchronnie zawodzą; mogą ilustrować, ale nie oddają rzeczywistości.

Dla chrześcijan trynitarnych poznanie Boga oznacza wciągnięcie się w życie, które dzielą Ojciec, Syn i Duch Święty.