Het christelijk geloof belijdt één God in drie personen: Vader, Zoon en Heilige Geest. De leer van de Drie-eenheid is de poging van de kerk om die belijdenis te verwoorden zonder in polytheïsme te vervallen of de volledige goddelijkheid van Christus en de Geest te ontkennen.

Het Nieuwe Testament bevat geen formele verhandeling over het onderwerp, maar het levert wel de benodigde elementen: de Vader die zendt, de Zoon die gezonden wordt en die de goddelijke naam en voorrechten deelt, de Geest die uitgestort wordt en die ook deelneemt aan het goddelijke werk. Vroege concilies, met name Nicea en Constantinopel, verwierpen verklaringen die de Zoon ondergeschikt maakten of de Geest tot een kracht reduceerden. De daaruit voortvloeiende formulering van één ousia en drie hypostasen – één essentie, drie personen – werd de klassieke formule.

De leer is geen raadsel dat opgelost moet worden, maar een mysterie dat aanbeden moet worden. Ze geeft vorm aan het gebed – tot de Vader, door de Zoon, in de Geest – en ze ondersteunt de bewering dat God eeuwig relationeel is in plaats van solitair. Analogieën uit de menselijke ervaring schieten onvermijdelijk tekort; ze kunnen de werkelijkheid illustreren, maar niet volledig weergeven.

Voor trinitarische christenen betekent God kennen dat men wordt opgenomen in het leven dat de Vader, de Zoon en de Heilige Geest delen.