Stanford-Binet to amerykańska rewizja testu inteligencji, pierwotnie opracowanego przez Alfreda Bineta i Théodore'a Simona we Francji. Lewis Terman ze Stanford University zaadaptował go i rozszerzył, przybliżając koncepcję ilorazu inteligencji szerokiemu gronu odbiorców.

Wczesne wersje wykorzystywały stosunek wieku umysłowego do wieku chronologicznego. Późniejsze edycje przyjęły wyniki pomiaru IQ dewiacji oparte na porównaniu z rówieśnikami w tym samym wieku, dostosowując skalę do współczesnych praktyk psychometrycznych. Test bada szereg zdolności poznawczych – rozumowanie werbalne, ilościowe, abstrakcyjne rozumowanie wizualne i pamięć krótkotrwałą – i generuje zarówno wynik zbiorczy, jak i wyniki w podskalach.

Test Stanforda-Bineta był wielokrotnie aktualizowany w celu aktualizacji norm, poprawy jego rzetelności i poszerzenia przedziału wiekowego. Nadal jest jednym z najstaranniej opracowanych i najdokładniej zbadanych testów inteligencji, stosowanych w praktyce klinicznej, edukacyjnej i badawczej. Jego historia ilustruje ewolucję testów inteligencji – od praktycznego narzędzia do identyfikacji dzieci potrzebujących pomocy do zaawansowanego narzędzia psychometrycznego.

Skala, która przeniosła metodę Bineta do psychologii amerykańskiej, nadal nosi nazwiska Stanforda i Bineta.