De Stanford-Binet is de Amerikaanse herziening van de intelligentietest die oorspronkelijk door Alfred Binet en Théodore Simon in Frankrijk werd ontwikkeld. Lewis Terman van Stanford University paste de test aan en breidde deze uit, waardoor het concept van het intelligentiequotiënt bij een breed publiek bekend werd.

De eerste versies gebruikten de verhouding tussen mentale leeftijd en chronologische leeftijd. Latere edities namen afwijkings-IQ-scores over, gebaseerd op vergelijking met leeftijdsgenoten, waardoor de schaal in lijn werd gebracht met de moderne psychometrische praktijk. De test meet een reeks cognitieve vaardigheden – verbaal redeneren, kwantitatief redeneren, abstract visueel redeneren en kortetermijngeheugen – en levert zowel een totaalscore als scores op de subschalen op.

De Stanford-Binet-test is herhaaldelijk herzien om de normen te actualiseren, de eerlijkheid te verbeteren en de leeftijdsgrens te verruimen. Het blijft een van de meest zorgvuldig geconstrueerde en grondig onderzochte individuele intelligentietests, die gebruikt wordt in klinische, educatieve en onderzoeksomgevingen. De geschiedenis ervan illustreert de evolutie van intelligentietests, van een praktisch hulpmiddel om kinderen te identificeren die hulp nodig hadden tot een geavanceerd psychometrisch instrument.

De maatstaf die Binets methode in de Amerikaanse psychologie introduceerde, draagt ​​nog steeds de namen van Stanford en Binet.