Dołek środkowy to mały, centralny dołek w siatkówce, gdzie ostrość wzroku jest najwyższa. Jest on wypełniony czopkami i w dużej mierze pozbawiony pręcików, naczyń krwionośnych i innych komórek, które mogłyby rozpraszać światło.

Patrząc bezpośrednio na obiekt, ustawiasz dołek środkowy w linii z nim. Gęste ułożenie czopków, z których każdy ma stosunkowo osobną drogę do mózgu, umożliwia rozróżnianie drobnych szczegółów – czytanie drobnego druku, rozpoznawanie twarzy, nawlekanie igły. Poza dołkiem środkowym ostrość wzroku gwałtownie spada; obszar peryferyjny lepiej wykrywa ruch i słabe światło niż rozróżnia szczegóły.

Dołek środkowy obejmuje zaledwie około jednego lub dwóch stopni kąta widzenia – mniej więcej szerokość kciuka na wyciągnięcie ręki. Ruchy oczu nieustannie wprowadzają nowe fragmenty sceny do tej strefy o wysokiej rozdzielczości. Bez tych ruchów szczegółowy świat skurczyłby się do maleńkiego, centralnego fragmentu.

Wyraźne widzenie centralne to dar dołka środkowego. Wszystko, co widzisz ostro, jest tam widoczne.