Bulimia to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami napadowego objadania się, po których następują zachowania kompensacyjne mające na celu zapobieganie przyrostowi masy ciała. Napady te polegają na spożywaniu dużych ilości jedzenia w krótkim czasie, z poczuciem utraty kontroli nad sobą; działania kompensacyjne zazwyczaj obejmują prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających lub moczopędnych, głodzenie się lub nadmierny wysiłek fizyczny.

W przeciwieństwie do anoreksji, osoby z bulimią często mają prawidłową masę ciała lub nadwagę, więc zaburzenie może pozostać ukryte przez dłuższy czas. Do zagrożeń medycznych należą zaburzenia równowagi elektrolitowej, które mogą wpływać na serce, erozja zębów spowodowana nawracającymi wymiotami oraz uszkodzenia przewodu pokarmowego. Objawy psychologiczne często obejmują niezadowolenie z własnego ciała, wahania nastroju oraz surową samoocenę, nadmiernie uzależnioną od sylwetki i wagi.

Zaburzenie to zazwyczaj rozpoczyna się w późnej adolescencji lub wczesnej dorosłości. Najsilniejszym leczeniem o udowodnionych wynikach jest terapia poznawczo-behawioralna, specjalnie dostosowana do leczenia bulimii; niektóre leki przeciwdepresyjne mogą również zmniejszyć częstotliwość napadów objadania się i wymiotów. Powrót do zdrowia jest możliwy, jednak bez interwencji przebieg choroby może być przewlekły.

Bulimia jest napędzana cyklem ograniczeń, objadania się i kompensacji, który samoistnie się nakręca. Przerwanie tego cyklu jest głównym zadaniem leczenia.