Dźwięk to drgania, które rozchodzą się w ośrodku jako fala. Do rozchodzenia się potrzebuje ośrodka. Nie może rozchodzić się w próżni. Dlatego przestrzeń jest cicha. Fale dźwiękowe są podłużne, co oznacza, że ​​cząsteczki ośrodka drgają w tym samym kierunku, w którym rozchodzi się fala. Tworzą one obszary sprężania i rozrzedzania. Prędkość dźwięku zależy od ośrodka. W powietrzu w temperaturze pokojowej rozchodzi się z prędkością około 343 metrów na sekundę. W wodzie rozchodzi się szybciej – około 1480 metrów na sekundę, a jeszcze szybciej w stali – około 5960 metrów na sekundę.

Dźwięk ma kilka właściwości. Częstotliwość określa wysokość dźwięku. Wysoka częstotliwość oznacza wysoki dźwięk. Niska częstotliwość oznacza niski dźwięk. Amplituda określa głośność. Większa amplituda oznacza głośniejszy dźwięk. Ludzkie ucho może odbierać częstotliwości od około 20 Hz do 20 000 Hz. Niższy zakres to infradźwięki. Wyższy zakres to ultradźwięki. Dźwięk może ulegać odbiciu, załamaniu, dyfrakcji i absorpcji. Echo to dźwięk odbity. Sonar wykorzystuje dźwięk odbity do mapowania oceanów. Ultradźwięki są wykorzystywane w obrazowaniu medycznym. Dźwięk jest również wykorzystywany w muzyce, mowie i komunikacji. Jest to jeden z najważniejszych sposobów interakcji ze światem.

Solidne fakty

• Definicja. Wibracje rozchodzące się przez ośrodek.
• Średni. Potrzebny. Nie może podróżować w próżni.
• Prędkość. 343 m/s w powietrzu w temperaturze pokojowej.
• Częstotliwość. Określa wysokość dźwięku.
• Amplitude. Określa głośność.

Dźwięk to nie to samo, co światło. Dźwięk potrzebuje medium. Światło nie.