Skieruj aparat na nocne niebo i pozostaw otwartą migawkę. Czujnik zbiera fotony, które podróżowały przez tysiące lat. Astrofotografia to praktyka fotografowania obiektów niebieskich: gwiazd, planet, Księżyca, mgławic i galaktyk. Obejmuje ona zarówno proste smugi gwiazd rejestrowane telefonem, jak i zdjęcia głębokiego nieba wymagające montażu śledzącego, chłodzonych czujników i godzin ekspozycji.

Wyzwania są inne niż w przypadku fotografii dziennej. Ziemia obraca się, więc gwiazdy przesuwają się po kadrze. Naświetlanie dłuższe niż kilka sekund powoduje smugi, chyba że użyjesz montażu śledzącego obracającego się z tą samą prędkością. Zanieczyszczenie światłem wypłukuje słabe obiekty, więc ciemne niebo ma znaczenie. Szum z matrycy konkuruje ze słabymi sygnałami, dlatego astrofotografowie wykonują wiele klatek i nakładają je na siebie w oprogramowaniu, aby poprawić stosunek sygnału do szumu. Klatki kalibracyjne, zwane klatkami ciemnymi, płaskimi i z odchyleniem, korygują artefakty matrycy.

Wspólne cele

• Ślady gwiazd. Długie ekspozycje lub nałożone krótkie ekspozycje pokazujące obrót Ziemi.
• Droga Mleczna. Obrazy szerokokątne jądra naszej galaktyki.
• Głębokie niebo. Mgławice, galaktyki i gromady gwiazd.
• Planetary. Film w dużym powiększeniu przedstawiający księżyc i planety.

Najlepsze astrofotografie często powstają w zimnych, odległych miejscach. Nagrodą jest widok wszechświata, którego nie da się zobaczyć gołym okiem.