Richt een camera op de nachtelijke hemel en laat de sluiter open. De sensor vangt fotonen op die duizenden jaren onderweg zijn geweest. Astrofotografie is de praktijk van het fotograferen van hemellichamen: sterren, planeten, de maan, nevels en sterrenstelsels. Het varieert van eenvoudige foto's van sterrensporen gemaakt met een telefoon tot deep-sky-opnamen waarvoor volgsystemen, gekoelde sensoren en urenlange belichting nodig zijn.

De uitdagingen zijn anders dan bij daglichtfotografie. De aarde draait, waardoor sterren door het beeld bewegen. Belichtingstijden langer dan een paar seconden produceren strepen, tenzij je een volgmontering gebruikt die met dezelfde snelheid roteert. Lichtvervuiling vervaagt zwakke objecten, dus een donkere hemel is belangrijk. Ruis van de sensor concurreert met zwakke signalen, dus astrofotografen maken veel opnames en stapelen deze in software om de signaal-ruisverhouding te verbeteren. Kalibratiebeelden, ook wel darks, flats en bias genoemd, corrigeren sensorartefacten.

Gemeenschappelijke doelwitten

• Sterrensporen. Lange belichtingen of gestapelde korte belichtingen die de rotatie van de aarde laten zien.
• Melkweg. Breedbeeldopnamen van de kern van ons sterrenstelsel.
• Diepe ruimte. Nevels, sterrenstelsels en sterrenhopen.
• Planetary. Video van de maan en planeten met hoge vergroting.

De beste astrofotografie vindt vaak plaats op koude, afgelegen plekken. De beloning is een blik op het heelal die met het blote oog niet te zien is.