Zastrzyk dostarcza lek bezpośrednio do organizmu, omijając układ pokarmowy. Dzięki temu jest szybki, przewidywalny i przydatny w przypadku leków, które uległyby zniszczeniu przez kwas żołądkowy lub byłyby słabo wchłaniane. Istnieje kilka dróg podania. Zastrzyk dożylny działa w ciągu kilku sekund. Zastrzyk domięśniowy jest podawany w mięsień, taki jak mięsień naramienny lub udo, i wchłania się w ciągu kilku minut lub godzin. Zastrzyk podskórny jest podawany w warstwę tłuszczu podskórnego i wchłania się wolniej. Zastrzyk śródskórny jest podawany w górną warstwę skóry i jest stosowany w przypadku niektórych szczepionek i testów alergicznych.

Każda droga podania wymaga innego sprzętu i techniki. Wstrzyknięcia dożylne wymagają użycia igły lub cewnika wprowadzonego do żyły. Wstrzyknięcia domięśniowe wymagają użycia dłuższej igły, aby dotrzeć do mięśnia. Wstrzyknięcia podskórne wymagają użycia krótkiej, cienkiej igły. Objętość, którą można podać, jest różna: dożylnie można podawać duże objętości, podczas gdy wstrzyknięcia podskórne ograniczają się do kilku mililitrów. Jałowa technika jest niezbędna. Zranieniom i zakażeniom igłą można zapobiec, stosując odpowiednie środki ostrożności.

Typowe rozważania:

• Route. IV, IM, podskórnie, śródskórnie.
• Onset. Podanie dożylne jest najszybsze, podskórne jest najwolniejsze.
• Objętość. Podanie dożylne może przyjmować duże objętości; podanie podskórne nie.
• Obrót miejsca wstrzyknięcia. Wielokrotne wstrzyknięcia w to samo miejsce mogą spowodować uszkodzenie tkanek.

Pacjenci z cukrzycą, reumatoidalnym zapaleniem stawów i innymi chorobami przewlekłymi często sami wstrzykują sobie leki w domu. Ważne jest przeszkolenie i prawidłowa utylizacja ostrych narzędzi.