Improwizacja to spontaniczne tworzenie muzyki podczas występu. Muzyk wymyśla melodie, rytmy lub całe struktury w czasie rzeczywistym, zamiast odtwarzać ustaloną partyturę. Praktyka ta występuje w jazzie, indyjskiej muzyce klasycznej, ornamentyce barokowej i wielu tradycjach ludowych.

Skuteczna improwizacja opiera się na dogłębnej znajomości słownictwa danego stylu, języka harmonicznego i rytmu. Muzycy ćwiczą schematy, gamy i zagrywki, aby pomysły mogły swobodnie płynąć, gdy nadejdzie odpowiedni moment. Słuchanie i reagowanie na innych muzyków jest równie ważne.

W jazzie improwizowane solo jest często emocjonalnym i technicznym punktem kulminacyjnym występu. W innych tradycjach improwizacja może zdobić istniejącą melodię lub eksplorować ramy modalne. Ryzyko improwizacji jest częścią jej atrakcyjności; najlepsze momenty wydają się jednocześnie nieuniknione i świeżo odkryte.

• Spontaniczna twórczość muzyczna
• Wymagana jest wiedza stylistyczna i umiejętność słuchania
• Centralny dla jazzu i wielu innych tradycji
• Równoważy przygotowanie z ryzykiem