Demokratyczny udział zależy od informacji. Prawo do wiedzy to zasada, zgodnie z którą społeczeństwo ma prawo dostępu do informacji o działaniach rządu i innych sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, często zawarta w przepisach o wolności informacji i jawności posiedzeń.

Dziennikarze powołują się na prawo do informacji, poszukując dokumentów, uczestnicząc w sesjach publicznych lub uzasadniając publikację materiałów, które urzędnicy wolą zataić. Zasada ta stoi w sprzeczności z uzasadnionymi interesami w zakresie prywatności, bezpieczeństwa i skutecznego prowadzenia obrad. Systemy prawne wyznaczają granice w różny sposób w różnych krajach i na przestrzeni lat.

Praktyczne korzystanie z prawa do informacji wymaga praktycznych procedur składania wniosków, egzekwowalnych terminów i niezależnej weryfikacji odmów. Tam, gdzie te mechanizmy są słabe, formalne prawo ma niewielkie znaczenie. Silne systemy prawa do informacji wspierają zarówno dziennikarstwo kontrolne, jak i zwykły nadzór obywatelski.

• Prawo publiczne do informacji o sprawach rządowych i obywatelskich
• Wspierane przez przepisy dotyczące dostępu do informacji
• Zrównoważone pod kątem obaw o prywatność i bezpieczeństwo
• Umożliwia raportowanie organów nadzoru i udział obywatelski