Parodia to imitacja konkretnego autora, stylu lub gatunku, celowo wyolbrzymiająca jego cechy dla uzyskania efektu komicznego lub krytycznego. Zależy to od tego, jak publiczność rozpozna oryginał.

Udana parodia oddaje na tyle dokładnie maniery, słownictwo i typowe sytuacje odbiorcy, by były rozpoznawalne, a następnie doprowadza je do absurdu lub ujawnia ich ograniczenia. „@Don Kichot” Cervantesa narodził się jako parodia romansu rycerskiego; niezliczone późniejsze dzieła parodiowały formy literackie, filmowe i popularne. Parodia może być serdeczna lub zjadliwa. Jest to forma krytyki, która opiera się na naśladownictwie, a nie na bezpośredniej argumentacji.

Parodia różni się od satyry tym, że koncentruje się przede wszystkim na cechach stylistycznych lub gatunkowych, a nie na wadach społecznych, choć te dwa elementy często się pokrywają. Od pastiszu różni się komicznym lub krytycznym zamysłem. Najlepsze parodie są zabawne nawet dla wielbicieli oryginału i mogą przetrwać dłużej niż ich odbiorcy. Słabe parodie jedynie kpią, nie oddając tego, co wyróżniało oryginał.

Parodia to imitacja wyolbrzymiona w celu rozrywki lub krytyki.