Produkt krajowy brutto mierzy całkowitą wartość rynkową wszystkich dóbr i usług finalnych wytworzonych w granicach kraju w danym okresie. Jest to najszerszy wskaźnik aktywności gospodarczej. Rządy, inwestorzy i banki centralne uważnie go obserwują.

PKB można mierzyć na trzy sposoby: produkcją, dochodami i wydatkami. Teoretycznie wszystkie trzy dają tę samą wartość. W praktyce różnią się one nieznacznie. Najczęściej stosuje się podejście wydatkowe: konsumpcja plus inwestycje plus wydatki rządowe plus eksport netto.

PKB ma swoje granice. Liczy się produkcja, a nie dobrobyt. Kraj może mieć wysoki PKB i straszne zanieczyszczenie albo wysoki PKB i skrajne nierówności. Nie uwzględnia nieodpłatnej pracy, takiej jak opieka i wolontariat. Nie mówi nic o tym, czy wytwarzane dobra są użyteczne, czy szkodliwe. Ekonomiści korzystają z niego, ponieważ jest spójny i porównywalny, a nie dlatego, że przedstawia pełny obraz sytuacji.

Kluczowe punkty

• PKB nominalny a realny
• PKB na mieszkańca
• Tylko produkty finalne, nie pośrednie
• Tempo wzrostu PKB
• Ograniczenia jako środek dobrobytu