Współczynnik umieralności mierzy liczbę zgonów w populacji w danym okresie, zazwyczaj wyrażaną w przeliczeniu na 1000 osób rocznie. Kraj ze współczynnikiem umieralności wynoszącym 10 ma 10 zgonów na 1000 mieszkańców rocznie. Współczynnik ten jest kształtowany przez dostęp do opieki zdrowotnej, odżywianie, warunki sanitarne, przemoc i strukturę wiekową populacji. Kraj z dużą liczbą osób starszych będzie miał wyższy ogólny współczynnik umieralności niż kraj z młodą populacją, nawet jeśli jego opieka zdrowotna jest lepsza.

W ciągu ostatniego stulecia wskaźniki śmiertelności drastycznie spadły. Średnia długość życia na świecie wzrosła z około 32 lat w 1900 roku do ponad 70 lat obecnie. Szczepionki, antybiotyki, czysta woda i bezpieczniejsze porody przyczyniły się do większości poprawy. Postęp jest jednak nierównomierny. W niektórych regionach konflikty, ubóstwo i słabe systemy opieki zdrowotnej utrzymują wskaźniki śmiertelności na wysokim poziomie. Pandemia COVID-19 spowodowała gwałtowny, ale przejściowy wzrost w wielu krajach. Demografowie rozróżniają surowy wskaźnik śmiertelności, który uwzględnia wszystkie zgony, od wskaźników śmiertelności w podziale na grupy wiekowe, które ujawniają wzorce w zależności od grupy wiekowej.

Powiązane środki

• Współczynnik umieralności: liczba zgonów na 1000 osób rocznie.
• Współczynnik śmiertelności niemowląt: liczba zgonów dzieci poniżej pierwszego roku życia na 1000 urodzeń.
• Długość życia: średnia liczba lat życia przy urodzeniu.
• Przyrost naturalny: urodzenia minus zgony.

Sam wskaźnik śmiertelności nie mówi nam, jak zdrowa jest populacja. Musimy wiedzieć, kto umiera i dlaczego.