Struganie polega na rzeźbieniu drewna małym nożem. Nie potrzeba młotka, dłuta ani stołu warsztatowego. Wystarczy ostry scyzoryk i kawałek miękkiego drewna. Rzemiosło jest przenośne. Strugacze pracują na schodach werandy, przy ognisku lub w poczekalni. Cięcia są małe i kontrolowane, wykonywane kciukiem dociskającym ostrze lub krótkimi ruchami nadgarstka. Drewno odpada cienkimi wiórami, z których wyłania się kształt.

Lipa to klasyczne drewno do strugania. Jest miękkie, ma proste usłojenie i zachowuje detale bez pękania. Sosna i jodła również się sprawdzają, ale usłojenie może utrudniać pracę nożem. Świeże drewno, świeżo ścięte i jeszcze mokre, łatwo się rzeźbi, ale pęka po wyschnięciu. Drewno sezonowane jest bardziej stabilne, ale twardsze. Początkujący zaczynają od prostych form: ostrza, kuli, łańcucha, małego zwierzątka. Pierwszym celem nie jest arcydzieło. Chodzi o to, aby nauczyć się, jak nóż porusza się w drewnie.

Podstawowe cięcia strugania

• Cięcie proste – proste odepchnięcie od ciała
• Naciśnięcie kciukiem – kontrolowane cięcie kciukiem na grzbiecie
• Cięcie zatrzymujące — cięcie pionowe, które zatrzymuje cięcie poziome
• Cięcie w kształcie litery V — dwa nacięcia pod kątem do wykonania rowka lub detalu

Utrzymuj nóż ostry. Tępe ostrze wymaga większego nacisku, a większy nacisk prowadzi do poślizgów. Poślizgi prowadzą do skaleczeń. Zawsze tnij z dala od ciała i trzymaj palce za krawędzią ostrza.