Dwa razy w roku Słońce osiąga najwyższy lub najniższy punkt na niebie. Te momenty to przesilenia. Słowo to pochodzi od łacińskiego „solstitium”, oznaczającego „słońce stoi w miejscu”. Około 21 czerwca Słońce znajduje się w najbardziej wysuniętym na północ punkcie, co oznacza przesilenie letnie na półkuli północnej i przesilenie zimowe na półkuli południowej. Około 21 grudnia następuje odwrotna sytuacja.

Przesilenia występują, ponieważ oś Ziemi jest nachylona o około 23,5 stopnia. Gdy Ziemia krąży wokół Słońca, nachylenie to kieruje różne półkule w stronę Słońca lub od Słońca w różnych porach roku. Podczas przesilenia nachylenie jest maksymalne. Półkula nachylona w stronę Słońca otrzymuje najwięcej bezpośredniego światła słonecznego i najdłuższy dzień. Druga półkula otrzymuje najmniej.

Przesilenia są obchodzone od tysiącleci. Stonehenge jest zsynchronizowane ze wschodem słońca podczas przesilenia letniego. Inkowie budowali świątynie, aby upamiętnić przesilenie zimowe. Wiele kultur upamiętnia ten dzień festiwalami, ogniskami i rytuałami. Wydarzenie astronomiczne jest takie samo, ale znaczenie jest różne.

Przesilenie nie jest najgorętszym dniem w roku, nawet na półkuli nachylonej ku Słońcu. Oceany i atmosfera potrzebują czasu, aby się nagrzać, więc najcieplejsze dni zazwyczaj pojawiają się miesiąc lub dwa później. To właśnie to opóźnienie sprawia, że ​​pory roku wydają się opóźnione.