Arborystyka to uprawa, zarządzanie i badanie poszczególnych drzew, krzewów, pnączy i innych wieloletnich roślin zdrewniałych, odmienna od leśnictwa, które zarządza populacjami drzew na poziomie drzewostanu lub lasu. Termin ten pochodzi od łacińskich słów arbor (drzewo) i cultura (uprawa). Arborystyka koncentruje się na zdrowiu, strukturze, bezpieczeństwie i estetyce drzew w środowisku miejskim, mieszkalnym i rolniczym. Praktycy, zwani arborystami, oceniają ryzyko wystąpienia drzew, przycinają je pod kątem formy i prześwitu, zwalczają szkodniki i choroby oraz doradzają w zakresie doboru gatunków i sadzenia. Kluczowe techniki obejmują przerzedzanie koron drzew, usuwanie martwego drewna, podwiązywanie i wzmacnianie, zarządzanie korzeniami i przesadzanie. Zawód ten rozwijał się w XIX i XX wieku wraz z parkami miejskimi i programami pielęgnacji drzew ulicznych; do organizacji zawodowych należą Międzynarodowe Towarzystwo Arborystyczne (założone w 1924 r.) oraz Stowarzyszenie Arborystyczne w Wielkiej Brytanii. W rolnictwie arborystyka pokrywa się z zarządzaniem sadami, uprawą drzew dających cień na plantacjach kawy i kakao, a także zarządzaniem osłonami przed wiatrem, strefami buforowymi nadbrzeżnymi i drzewami dziedzictwa kulturowego.