Joodse gemeenschappen komen samen in een speciaal gebouw voor gebed, studie en samenkomst. Dat gebouw is een synagoge. Het Griekse woord betekent 'vergaderplaats'.

De synagoge werd na de verwoesting van de Tempel in Jeruzalem een ​​centraal punt en is nog steeds de belangrijkste instelling van het Joodse religieuze leven. Tot de kenmerken behoren de ark met de Thorarollen, een lessenaar en zitplaatsen voor de gemeenteleden. De diensten omvatten vaste gebeden, het lezen van Schriftteksten en vaak een preek of onderwijs. Het gebouw biedt ook ruimte aan educatieve en gemeenschappelijke evenementen.

De architectuur van de synagoge varieert sterk per cultuur en door de eeuwen heen. De synagoge wordt geleid door een rabbijn en vaak een cantor, waarbij de deelname van leken essentieel is. Het functioneert als een huis van gebed, een huis van studie en een huis van samenkomst. Op veel plaatsen is de synagoge het meest zichtbare symbool van de Joodse aanwezigheid.

De Toralezing, die centraal staat in de dienst, houdt de gemeenschap verbonden met de fundamentele tekst van het evangelie.