Een synaps is de gespecialiseerde verbinding waar een neuron communiceert met een andere cel – meestal een ander neuron, maar soms een spier- of kliercel. De meeste synapsen in de hersenen van zoogdieren zijn chemisch van aard: de presynaptische terminal geeft neurotransmitter af in een smalle synaptische spleet; de transmitter bindt zich aan receptoren op het postsynaptische membraan en verandert de prikkelbaarheid ervan.

Er bestaan ​​ook elektrische synapsen. Bij deze gap junctions stromen ionen rechtstreeks van de ene cel naar de andere, waardoor een zeer snelle en vaak bidirectionele overdracht mogelijk is. Chemische synapsen daarentegen zijn doorgaans unidirectioneel en kunnen in sterkte worden gemoduleerd – de basis van veel leer- en geheugenprocessen.

Een enkele neuron kan duizenden synapsen vormen. Het collectieve patroon van excitatie en inhibitie dat een cel bereikt, bepaalt of deze zal vuren. Synaptische plasticiteit – langetermijnpotentiëring en -depressie – maakt het mogelijk dat ervaringen deze verbindingen hervormen.

• Knooppunt voor intercellulaire communicatie
• Chemisch of elektrisch
• Plaats van afgifte en ontvangst van neurotransmitters
• In staat tot blijvende veranderingen in sterkte

Vrijwel elk aspect van neurale berekeningen is afhankelijk van de eigenschappen van synapsen.