Allegro is een tempoaanduiding die snel en levendig betekent. Het komt van het Italiaanse woord voor vrolijk. In de praktijk omvat het een reeks snelheden, ruwweg tussen de 120 en 168 slagen per minuut. Het is niet zo snel als presto. Het is sneller dan andante. Het is het tempo van een stevige wandeling, een levendig gesprek, een vrolijke dans.

Componisten gebruiken allegro voor openingsdelen, finales en alles wat energie vereist. Mozarts Eine kleine Nachtmusik opent met een allegro. Beethovens Vijfde Symfonie opent met een allegro con brio, snel en krachtig. Het precieze tempo is aan de dirigent. Er kan een metronoomaanduiding worden gegeven, maar het karakter is net zo belangrijk als het getal.

Tempoaanduidingen rondom allegro

• Largo: zeer langzaam, breed.
• Adagio: langzaam, ontspannen.
• Andante: wandeltempo.
• Moderato: gematigd.
• Allegro: snel, levendig.
• Presto: heel snel.
• Prestissimo: zo snel mogelijk.

Allegro is niet alleen snel. Het is vrolijk. De stemming is belangrijk. Een snel stuk kan agressief klinken, zoals een mars. Allegro is helder, optimistisch, energiek. Het is het tempo van vreugde. Daarom is het zo gangbaar. Componisten willen energiek beginnen. Ze willen met opwinding eindigen. Allegro doet beide. Het is het standaard snelle tempo. Wanneer een componist allegro schrijft, weet de uitvoerder dat hij met bezieling moet spelen. Niet gehaast. Niet hectisch. Gewoon levendig. De Italiaanse term vat iets samen wat het Engels niet kan. Snel is een tempo. Allegro is een gevoel. Daarom blijven de Italiaanse termen bestaan. Ze beschrijven de muziek, niet alleen de metronoom.