Een verzoeker is de partij die een verzoek indient bij een rechtbank. De term komt het meest voor in hoger beroep en bij het Hooggerechtshof. De verzoeker dient een verzoekschrift tot cassatie in, waarin hij of zij de hogere rechtbank verzoekt de beslissing van een lagere rechtbank te herzien. De tegenpartij is de verweerder.

In rechtbanken van eerste aanleg wordt verschillende termen gebruikt. Een eiser dient een klacht in. Een verzoeker dient een verzoekschrift in. Het verschil is voornamelijk procedureel. Verzoekschriften komen veel voor in familierecht, erfrecht en bestuursrechtelijke beroepen. Een verzoeker kan bijvoorbeeld een beschermingsbevel, een naamswijziging of een herziening van een besluit van een overheidsinstantie aanvragen.

Verzoeker versus andere partijen

• Verzoeker: dient het verzoekschrift in.
• Verweerder: reageert op het verzoekschrift.
• Eiser: start een civiele rechtszaak.
• Verweerder: verdedigt zich tegen een civiele of strafrechtelijke vordering.
• Appellant: gaat in beroep tegen een uitspraak van een lagere rechtbank.

Het label is minder belangrijk dan de rol. Een verzoeker draagt ​​de bewijslast om de rechtbank ervan te overtuigen dat de gevraagde actie gerechtvaardigd is. In de praktijk van het Hooggerechtshof dient de verzoeker een pleidooi in waarin wordt uitgelegd waarom het Hof de zaak in behandeling zou moeten nemen. De verweerder dient een bezwaar in. Vier van de negen rechters moeten stemmen om certiorari toe te kennen. De meeste verzoeken worden afgewezen, wat betekent dat de uitspraak van de lagere rechtbank van kracht blijft. Verzoeker zijn is een zware opgave, vooral op het hoogste niveau.