Een rechtsgrond is de juridische basis voor een rechtszaak. Het is de verzameling feiten die iemand het recht geeft om een ​​rechtsmiddel bij de rechter te eisen. Zonder rechtsgrond wordt een rechtszaak afgewezen. De eiser moet de specifieke juridische theorie identificeren: contractbreuk, nalatigheid, smaad, onrechtmatige betreding, enzovoort.

Elke rechtsgrond heeft bepaalde elementen. Bij nalatigheid zijn een zorgplicht, schending van die zorgplicht, causaal verband en schade vereist. Bij contractbreuk is een geldig contract, nakoming door de eiser, schending door de gedaagde en schade vereist. Als een van deze elementen ontbreekt, faalt de vordering. Advocaten formuleren de rechtsgronden in de dagvaarding, en rechters beoordelen of de feiten deze ondersteunen.

Algemene oorzaken van rechtszaken

• Nalatigheid: het niet betrachten van redelijke zorgvuldigheid.
• Contractbreuk: het niet nakomen van een contractuele verplichting.
• Fraude: opzettelijke verkeerde voorstelling van een essentieel feit.
• Laster: een valse verklaring die de reputatie schaadt.
• Onrechtmatige toegang: ongeoorloofde toegang tot een terrein.

De verjaringstermijn stelt een deadline vast voor het indienen van elke vordering. Als deze deadline wordt gemist, vervalt de vordering, ongeacht hoe sterk de feiten ook zijn. Verschillende vorderingen hebben verschillende termijnen. Bij persoonlijk letsel kan de termijn bijvoorbeeld twee jaar zijn. Bij schriftelijke contracten zes jaar. Het bepalen van de juiste vordering en de juiste termijn is een van de eerste dingen die een advocaat doet wanneer een cliënt binnenkomt.