CMYK is een subtractief kleurenmodel dat gebruikt wordt bij het drukken. De letters staan ​​voor cyaan, magenta, geel en zwart (key). Het drukproces begint met wit papier. Elke inktlaag absorbeert licht. Cyaan absorbeert rood. Magenta absorbeert groen. Geel absorbeert blauw. Samen absorberen ze het grootste deel van het spectrum en produceren ze donkere kleuren. Zwart wordt apart toegevoegd, omdat het mengen van cyaan, magenta en geel een modderig bruin oplevert, geen echt zwart. De K-laag bespaart bovendien inkt en verbetert de scherpte van de tekst.

CMYK is het tegenovergestelde van RGB, dat additief is. Schermen zenden licht uit. Print reflecteert het. Een kleur die er op het scherm levendig uitziet, kan er in print dof uitzien omdat het kleurbereik verschilt. RGB kan kleuren weergeven die CMYK niet kan reproduceren. Neon groen en fel oranje zijn veelvoorkomende voorbeelden. Ontwerpers die een bestand van RGB naar CMYK converteren, zien vaak dat de kleuren verschuiven. Deze verschuiving is onvermijdelijk. Het is het beste om vanaf het begin in CMYK te ontwerpen als de uiteindelijke output print is. Zo niet, dan moet je rekening houden met aanpassingen. Drukkers gebruiken ook steunkleuren voor exacte overeenkomsten. Pantone is het standaardsysteem. Een merk kan bijvoorbeeld Pantone 185 C specificeren voor rood. De drukker mengt die exacte inkt in plaats van deze te benaderen met CMYK. Steunkleuren zijn duurder, maar garanderen consistentie. Voor de meeste printopdrachten is CMYK voldoende. Voor merkkritische kleuren zijn steunkleuren de extra kosten waard.

CMYK-feiten

• Subtractief — inkten absorberen licht
• Vier platen — cyaan, magenta, geel, zwart
• Kleiner kleurenbereik — minder kleuren dan RGB
• Zwart toegevoegd — voor diepte en tekstverduidelijking
• Steunkleuren — exacte overeenkomsten met de merkkleuren

CMYK is de taal van de drukpers. Wat je op het scherm ziet, is niet wat je op papier krijgt.