Een utility token geeft toegang tot een dienst of product op een platform. Het is geen investering. Het is een sleutel. Filecoin-tokens betalen voor opslag. Basic Attention Token beloont aandacht voor advertenties. Chainlink-tokens betalen node-operators voor datafeeds. De token heeft een functie. Zonder de token werkt de dienst niet. Dat is de theorie. In de praktijk zijn veel utility tokens speculatieve activa die mensen kopen in de hoop dat de prijs stijgt. Het nut is gering. De speculatie is groot.

De SEC heeft utility tokens nauwlettend onderzocht. Als een token aan investeerders wordt verkocht met de belofte van winst uit de inspanningen van een team, is het waarschijnlijk een effect, ongeacht hoe het project het noemt. De Howey-test kijkt naar de inhoud, niet naar de benaming. Projecten structureren tokenverkopen nu zorgvuldig. Ze verkopen eerst aan geaccrediteerde investeerders, blokkeren de tokens van het team en stellen de openbare handel uit. Het doel is om de effectenwetgeving te omzeilen en tegelijkertijd geld op te halen. Sommige projecten slagen daarin. Andere worden aangeklaagd. De grens tussen utility en effect is niet altijd duidelijk en de rechtbanken zijn er nog steeds mee bezig om die grens te definiëren.

Voorbeelden van utility-tokens

• Filecoin — betaalt voor gedecentraliseerde opslag
• Basic Attention Token — beloont gebruikers voor het bekijken van advertenties
• Chainlink betaalt node-operators voor data.
• Render — betaalt voor de GPU-renderingkracht

Een utility token heeft een werkend product nodig om daadwerkelijk nut te hebben. Zonder dat is het slechts een token.