Ongediertebestrijding is de praktijk waarbij schadelijke organismen onder het niveau worden gehouden waarop ze economische schade veroorzaken. Het is niet hetzelfde als uitroeiing. In de meeste landbouwsystemen is het doel beheer, niet eliminatie.

Methoden vallen in vier brede categorieën. Culturele bestrijdingsmethoden veranderen de omgeving: vruchtwisseling, hygiëne, resistente rassen, plantdata. Mechanische bestrijding maakt gebruik van fysieke kracht: grondbewerking, maaien, vallen, handmatig verwijderen en barrières. Biologische bestrijding maakt gebruik van levende organismen: roofdieren, parasieten en ziekteverwekkers. Chemische bestrijding maakt gebruik van pesticiden, idealiter als laatste redmiddel en gekozen om de schade aan nuttige soorten te minimaliseren. Geïntegreerde plaagbestrijding combineert alle vier, gestuurd door monitoring.

Hoe ziet effectieve beheersing eruit?

• Het veld regelmatig verkennen en vastleggen wat je vindt.
• De economische drempel voor elk plaagdier kennen.
• Vroegtijdig ingrijpen, voordat de bevolkingsaantallen explosief groeien.
• Door methoden af ​​te wisselen, voorkomen we dat plagen zich aanpassen.

Ongediertebestrijding is een voortdurend proces. Insecten ontwikkelen resistentie, nieuwe soorten verschijnen en regelgeving verandert. De bedrijven die de ontwikkelingen voorblijven, zijn de bedrijven die de situatie nauwlettend in de gaten houden en hun aanpak variëren.